Sander Neger, 28 juni 2008
Peru , Lima

To boldly go..

¨It is not the strongest of species that survive, nor the most intelligent, but the ones most responsive to change¨ (Charles Darwin)

Mijn kruistocht in kortebroek zit er bijna op. De laatste dagen zal ik vertoeven in Lima en er gaat regelmatig een moment voorbij dat ik terugblik op mijn reis. De laatste maanden bestonden voor mij uit achtereenvolgend avontuur. Hoe mooi mijn verhalen ook mochten klinken, in je eentje reizen is niet altijd een peulenschilletje.

Allereerst is het een behoorlijke opgave om al je verantwoordelijkheden en routines na te laten, je plunjezak te pakken en een lange periode vast te leggen in een continent waar je geen voorstelling van kunt maken. Je reis plannen heeft dan ook nauwelijks zin, want alles gaat toch anders dan verwacht. Voor deze algehele keuze is moed nodig en de consequenties zijn niet voor iedereen weggelegd.

Menigeen beweert een reis van ongekende proportie te ondernemen zodra zij hun school afronden of voordat men het werkleven ingaat. Meestal blijft dit slechts bij een droom, omdat het gevoel van een veilige omgeving, die zij zelf hebben gecreerd, het niet toe zal laten. Vervolgens worden zij snel verleid door het Ikea plan. Vaste baan, prettig bekend dorp, koters (het liefst een jongentje en een meisje), golden retriever en diezelfde ondoordringbare vriendengroep verzameld uit een exclusieve en uitmuntende selectie van de volgenden: de sportvereniging, middelbare school of de plaatselijke supermarkt. Ik beneed enigzins de manier waarop zij zo gemakkelijk geamuseerd zijn, want ik ben niet snel tevreden, een vervelende eigenschap. Uiteraard zijn er altijd uitzonderingen op de betreffende generalisaties, ze zijn welliswaar schaars.

Voorheen keek ik op deze mensen neer, dat is niet echt veranderd. Wat wel veranderd is, is mijn ideaalbeeld van de avonturier, de rebel, de afwijkende die op reis gaat voor een lange tijd. Ook ik zal er aan toe moeten geven om iets op te bouwen in Nederland en ook in Zuid Amerika kom je burgelijke kwasten tegen die alleen maar op reis zijn gegaan om een statement te maken jegens hun omgeving. Enkele voorbeelden: ¨Kijk eens hoe avontuurlijk onze relatie is! Ik reis samen met mijn vriendin om de boel wat op te pittigen, wat een leuk stel zijn wij toch, hè?¨ en ¨Kijkederkijk, ik doe vrijwilligerswerk met straatkinderen, maar tegelijkertijd laat ik het op mijn Curriculum Vitae blinken en sta ik te popelen om het naar voren te brengen tijdens een sollicitatiegesprek, want dat soort mensen zijn pas echt sociaal!¨ Het altruïsme spettert er vanaf moet ik zeggen.

Ook de boerentrots van Nederlanders is sterk aanwezig. ¨O, heb je HBO gedaan? Lekker schools, haha!¨ en ¨Wat ben jij nou voor Nederlander!? Het is koninginnedag en je draagt niet eens oranje, pff¨ Sander zegt: ¨Ik prefereer presidentverkiezingen boven een monarchie, ik denk dat ik een aardige kans zal hebben¨, dit geintje ging er niet in en ik werd afgedaan door een mooie oranje rug met ´kluivert 9´..
Zoals een goed vriendin ooit zei: ¨Het is toch verschrikkelijk bijzonder dat ons kleine kikkerlandje zoveel ter wereld wordt vertegenwoordigd!¨ Maar tegelijkertijd proberen ze elkaar wel zoveel mogelijk te vermijden, want het herrinert ze aan thuis. De gemiddelde Nederlander is klaarblijkelijk niet spannend genoeg in een ander continent..

Alle patriotische galspui op een ollekebolleke, overal ter wereld zijn er vervelende mensen, dus reizen met als doel: ¨Even weg van al het gezeik, ik ben het helemaal zat!¨, is dweilen met de kraan open. Misschien is therapie voor neiging tot escapade gedrag dan een goedkoper alternatief.

Het is allemaal niet meer zo origineel en bijzonder als dat het was. Reizen is ook een subcultuur geworden. Het wordt ook wel de ´gringo trail´ genoemd. Iedereen doet Machu Picchu te Peru, de zoutvlakten van Bolivia en de Iguazu Falls te Argentinie/Brazilie etc. Soms waggel je als lemmings achterelkaar de ene na de andere ´happy snap´ te fotograferen en lig je op een strand met amper locale mensen. Het verschil zit ´m in lef en originaliteit. Dit kreeg ik pas na de 4e maand onder de knie. Zo zie je maar dat het moeilijk is om je los te koppelen van het gemakkelijke.

Reizen gaat samen met spannende ontmoetingen en genuchtigen die iedere bijbel op hotelnachtkastjes je zou verbieden. Naast de verleiding van alcohol en andere geestverruimende versnaperingen, ontmoet je tig interessante vrouwen, wordt je meerdere malen verliefd en vraag je je steeds meer af hoe het in godsnaam toch mogelijk is dat er zoveel mensen slechts voor 1 iemand kiezen. Een overkoepelend aantal van hen heeft naar mijn mening moeite met alleen te zijn en kiest voor de eerste beste brave dodo. Deze laxheid zorgt voor een relatie gebaseerd op hormonale uitscheiding en de tekortkomingen in het zelfstandig functioneren. Een relatie is tegenwoordig een ander woord voor afhankelijkheidsstoornis zei Sander ooit. Na een aanhoudende periode van het stel wordt de verwaterde liefde verward met hechting. Als je midlife leeftijd aanbreekt zullen we je tortelduivengeluk nog wel eens onder de loep nemen. Wellicht zien we je terug in Zuid Amerika! Want ze zijn er hoor! Ook 50 jarigen die het beste proberen te maken van hun menopauze, eindelijk hun huis af hebben betaald en zichzelf trachtten te vinden, zijn in dit gevreesde continent te vinden. Zo zie je maar, het is nooit te laat om dingen abuis te veranderen.

De reden dat ik zo een verbitterde instelling jegens relaties heb behouden is dat mijn idee van de ideale relatie ook nog eens flink op de proef is gesteld tijdens mijn reis. Vrijwel iedereen die ik ontmoette die in een relatie verkeerde was of had de neiging om van andere appeltjes te smikkelen, het walgde me. Zelfs het meest overtuigende geluk bleek een illusie. Blijkbaar is het zo dat als de kat een half jaar thuis blijft, de verwende muis met een genegenheid tekort op de bar danst. Maar ik kan het natuurlijk allemaal verkeerd hebben, in dat geval, heb je dezelfde interesses? Overtuig me asjeblieft. Ik hou onder anderen van puzzelen, en met een beetje geluk ben jij misschien wel mijn laatste puzzelstukje.

Alles is relatief, en als je een tijd alleen bent wordt dit maar al te duidelijk. De plaatsen waar je tijdelijk verblijft, de tijdelijke maar intense vriendschappen die je ervaart, de ´one night stands´, dat vrijwel iedere zuidamerikaanse schoonheid je aantrekkelijk vind als lange blonde welvarende jongen ongeacht hoe lelijk je bent, de liefde die je deelt met iemand die duizenden kilometers verderop woont en de tijdelijke pijn bij afscheid. Ook de intense gevoelens die zich in manie afwisselen; Perfect gelach, extase, verbazing, chronische vermoeidheid, stress, ongemak, adrenaline, paranoide, verveling, angst, verdriet, euforie, nostalgie en eenzaamheid, zijn slechts impulsen en dus tijdelijk.

Angst is de 1 na ergste mijn inziens. Want hoe makkelijk het ook is om in Nederland het fenomeen ´dood´ te vermijden, we zijn toch echt sterfelijk. Je wordt daarmee geconfronteerd als je in de nacht, in the middle of nowhere, in een gebied waar criminaliteit heerst, aanstrand met al je dierbare spullen op je rug. Iedereen kijkt je aan en paniek neemt over. Hetzelfde geldt voor alle ongelukkige verhalen van andere reizigers, bussen die gekidnapt worden de nacht voordat jij vertrekt, ongelukken met tours die plaatsvinden de dag voordat jij diezelfde tour hebt geboekt, ernstige roofovervallen van mensen die je enkele weken geleden vluchtig hebt ontmoet, met allen soms de dood als gevolg. Soortgelijke angstaanjagende ervaringen waar ook ik nauwelijks maar toch getuige van ben geweest. Gelukkig is dit alles zeer uitzonderlijk voor mensen met gezond verstand.

Het ergste vond ik de eenzaamheid, maar ook dit weet je een plaats te geven na een lange tijd op jezelf te zijn. Je komt er pas echt achter hoe afhankelijk je jezelf tot anderen opstelt als je alles alleen moet doen en alles even niet gaat zoals je wilt (Bijvoorbeeld dat je spullen klakkeloos worden gejat) Oftewel, het loopt de soep in en je hebt niemand om je hart bij te luchtten of om advies te vragen. Als ik dan na zo een geval achter het internet kroop en met een gevoel van wanhoop jullie hartverwarmende berichten las, moest ik af en toe toch even slikken. Oprecht bedankt.

Het alleen zijn wordt versterkt wanneer je ziet wat je mist in je eigen land. Het missen van de trouwerij van je neef die je al nauwelijks ziet, je vader die 60 wordt, het opgroeien van je nichtje, het tofste concert van het jaar waar je normaal heengaat met je beste maat en natuurlijk de filmpremiere van Wilders.. geintje, wat een ploert is dat Wat betreft zijn onenigheid met marokkanen, hier hoeft hij niet heen te vluchten want de marrokanen worden vervangen door hordes reizende en brutale israeliers, zo heeft ieder land zijn multiculturele problemen.

Het is bizar hoe vanzelfsprekend wij de luxe en veiligheid ervaren die ons zogenaamd toebehoort en de pietluttige zaken waar wij ons daardoor druk over maken, enkele voorbeelden;

- ¨Hallo! Wordt ik nog geholpen of hoe zit ut? Ik sta hier anders al 10 minuten te wachten hoor!!¨
- ¨Janus, we beginnen hier om half 9, niet om 5 over half!¨¨Sorry mijnheer maar..¨¨Niets mee te maken! Afspraak = afspraak!¨
-¨Waarom heb je me gister niet terug gesmst!?¨
-¨Het is verboden om hier op de stoep te fietsen mijnheer¨

als je het vergelijkt met een wereld waar je continu wordt afgelegd, corruptie je machteloos laat voelen en geen enkele instantie te vertrouwen is, heftige criminaliteit alledaags is, vrouwonvriendelijkheid als een compliment gezien moet worden, kinderarbeid wordt gestimuleerd, waar mensenlevens niets waard zijn en waar je omgeven wordt door onhygiene als hier in Zuid Amerika. Het is een enorme openbaring geweest, maar ik heb zeker nog veel te leren.

Wat ik verder nog graag schaamteloos met jullie wil delen is de achteruitgang van de persoonlijke hygiene en de ongemak die gepaard gaat met avontuur. Je wordt getrakteerd op; 30 uur lange busritten zonder wc´s, met een ambiancelijke geur van transpiratie en gerecyclde ruften, onderkoeling door de airconditioning en tegelijkertijd verdoofd worden door de vreselijke locale folklore muziek die de busspeakers uitblerkt waardoor je amper een oog dichtdoet, niet te vergeten de fantastische spaans ingesproken horror en geruststellende kidnap-actiefilms om je cinematisch bezig te houden tijdens de rit over een kapot wegdek in een gebied dat bekend staat als een onderduikadres voor guerilla strijders.
Andere gelukzaligheden zijn: chronische maag en darm-klachten, bedorven voedsel, bedinsecten, kakkerlakken, mierenplagen, het 3 achtereenvolgende dagen dragen van hetzelfde ondergoed omdat er geen mogelijkheid is tot wassen, gehorige hostelkamers met slechts koud water en copulerende mensen boven op jou stapelbed (tja.. de lust eist improvisatie in omstandigheden zonder privacy) en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Als ik jullie nog steeds niet heb overtuigd om gewoon te gaan na dit gedetailleerde nadelenmonoloog, is het omdat ik nog niet heb gezegd dat dit allemaal in het niets valt met wat je er voor terugkrijgt, moet je voorstellen! Want ik kan simpelweg niet uitleggen hoe het is om zoveel mooie mensen, bijzondere ervaringen en adembenemende natuurfenomenen te aanschouwen als dat ik heb gedaan de afgelopen 6 maanden. Klagen is makkelijk, maar iets moois weergeven, dat kan ik niet overtuigend genoeg, dus dan maar een vergelijking in proportie. Het kostte me 4 maanden loon sparen doormiddel van een ondergeschikte bijbaan, en nog had ik niet genoeg geld. Het overige budget werd mogelijk gemaakt door een hartverscheurende gift die mijn lieve oma mij heeft nagelaten. 1 van de mooiste dingen waarbij iemand mij ooit mee heeft kunnen financieren, want ik zal het nooit vergeten.

Natuurlijk kijk ik uit naar mijn terugkomst, begrijp me niet verkeerd. Zoals ik al eerder zei; ¨Aan alle mooie dingen komt weer een begin van andere mooie dingen.¨ Ik heb gedroomd over de spandoeken op schiphol met ¨Welkom terug Sander, toffe peer!¨ (nee serieus, ik kom niet terug voor minder en de tomeloze interesse, het middelpunt van de dag. En dan kan ik lekker opscheppen over hoe tof ik het wel niet heb gehad. Dan ga ik weer een bakkie doen en roddelen met Sabrina in het koffiehuis, met Rob op vrouwenjacht in Rotterdam, met Ava Amsterdam ondersteboven stappen, met Mika trots Dublo constructies omver gooien, met vader onzinnig discusieren over de zin van het leven, van moeder haar prakkies genieten, met Chris gevoelig lachen, met Laurens muziek produceren, met Richard en Marko Vlaardingen ridiculiseren en met de familie whiskey drinken totdat iedereen door de kamer danst, nauwelijks overeind kan blijven staan, elkaar in de armen valt en zegt;¨Jij bent mijn beste vriend, echt!¨ en herenigen met al die andere interessante mensen waarvan ik van geluk mag spreken dat ik ze heb ontmoet.

Maar tegelijkertijd kom ik wel weer een stukje dichterbij de grond en zal er een onvermijdelijke leegte ontstaan. Ik zal moeilijke keuzes moeten maken zoals: Waar en wat zal ik gaan studeren? en; Wat wil ik in godsnaam bereiken? en niet te vergeten; Wat zal ik vandaag aandoen? (nee, even serieus, daar heb ik me nog nooit druk overgemaakt..)

Keuzes die ik tot op de dag van vandaag zoveel mogelijk heb proberen uit te stellen omdat ze me benauwen en ik weiger om met minder genoegen te nemen. Ik hoop dat ik weer aan de beperking van vrijheid, financiele status, de waarde van de euro, uitgesproken meningen, verantwoordelijkheden, verbittering door betweters, keuzes, sleurren, belachelijke maar indirect gerechtvaardigde regels en het serieus nemen van zaken kan wennen nadat ik ben beland op schiphol en dat ik bovenal het reizen voorlopig een beetje kan ´laten varen´. Maar.. (Sander slaakt zucht, vervolgd door een momentje stilte),
stiekem hoop ik toch een beetje van niet...

Tot gauw lieve mensen.

Naar Sander in Peru bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl